Ο Νικηφορος Δικεφαλος Αετος συμβολιζει την κυριαρχια της Ελληνικης Αυτοκρατοριας σε Ανατολη και Δυση.

Ο Γεώργιος Παπασημάκης για την Άλωση

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ*


Συγγραφέας: 
Γιώργος Καραμπελιας

Οι επιβιώσεις του Βυζαντίου
Η Άλωση του 1453 δεν υπήρξε όπως συχνά νομίζεται η απαρχή του νεώτερου ελληνισμού αλλά μια διακοπή της κρατικής υπόστασης του, με ανυπολόγιστες συνέπειες μέχρι και σήμερα.
Ο νεώτερος ελληνισμός συγκροτείται κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο – όλοι σχεδόν οι ιστορικοί και οι φιλόλογοι θέτουν κατηγορηματικά ως αφετηρία της ιστορίας του το 1000, το 1071, το 1204, ενώ και η πλέον όψιμη χρονολόγηση θέτει ως αφετηρία το 1261. Η Τουρκοκρατία συνιστά έτσι τη δεύτερη περίοδο του, την έναρξη της οποίας τοποθετούμε συμβατικά στα 1453, ενώ μια τρίτη, αρχίζει μετά το 1821. Επειδή το χρονικό βάθος της «βυζαντινής» διαδρομής του νεώτερου ελληνισμού είναι μεγάλο, από 250 έως 450 χρόνια, η ελληνική ταυτότητα σφραγίζεται από τις επιβιώσεις του Βυζαντίου σε όλες τις εκφάνσεις του βίου των Ελλήνων. Ο Κ.Θ. Δημαράς το επισημαίνει στον Πρόλογό του στην Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας:
Μετά το 1261 μπορούμε να πούμε ότι Βυζάντιο και Ελλάδα συμπίπτουν.[ ] Γύρω στην Άλωση η συνείδηση των διανοουμένων φαίνεται καθαρά ελληνική «ἐσμὲν γὰρ οὖν [ ] Ἕλληνες τὸ γένος ὡς ἥ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ» γράφει ο Γεμιστός. Δυο μέρες πριν την Άλωση ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ονομάζει την Πόλη «ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων». Η μετάβαση από το Βυζάντιο στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε: κι’ όπως μέσα στο Βυζάντιο είδαμε να γεννιέται ο νέος ελληνισμός, έτσι και μέσα στον νέον ελληνισμό θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε το Βυζάντιο που συνεχίζει τη ζωή του[1].
Μέχρι το 1922, το όραμα της ανασύστασης του υστερο-βυζαντινού ελληνικού κράτους, το οποίο απεκλήθη «Μεγάλη Ιδέα» από τον Ιωάννη Κωλέττη το 1843, εμπνέει όλες τις επαναστατικές και πολιτικές απόπειρες. Σήμερα, αντιστρόφως, ο ελληνισμός γνωρίζει ανάλογες προκλήσεις, mutatis-mu­tan­dis, με το ύστερο Βυζάντιο: επιστροφή του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού, αποσύνθεση του βαλκανικού χώρου, αντιφατικές σχέσεις με τη Δύση, και κατά συνέπεια, εξακολουθούμε, εν πολλοίς, να ζούμε στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε τότε. Ο νεώτερος ελληνισμός θα σφραγιστεί ανεξίτηλα από μια αντιστασιακή διαδικασία, που έχει ως αφετηρία τη «βυζαντινή» του περίοδο, και η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Θα λέγαμε μάλιστα πως, μετά μια «ευτυχή περίοδο» ανόδου και ανασυγκρότησης –1700-1922, τη νεώτερη ελληνική Αναγέννηση– ο ελληνισμός επιστρέφει και πάλι σε μια «παλαιολόγεια» εποχή καθολικής κρίσης.

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

Για όσους αμφισβητούν ποιός είναι ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς

  • Angel Priest Oσο για το ζητημα του Μαρμαρωμενου Βασιλια, επιτελους, καταλαβετε οτι ο θρύλος αυτός γεννήθηκε στον πικραμενο λαο της Κωνσταντινούπολης αμέσως μετά την άλωση και στη συνεχεια στην υπειρωτικη Ελλαδα αμεσως μολις διερρευσε το γεγονος οτι δεν ηταν σιγουρο οτι ηταν η σωρος του Παλαιολογου και η κεφαλη του καθως και το γεγονος οτι δεν υπηρχε ταφος σε εμφανες σημειο μετα απο καποιο διαστημα. Ο θρύλος ειναι ξεκαθαρα για τον Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο τον Δεσπότη/Βασιλιά/Πολεμιστή και παρουσιάζεται σε δημώδη τραγούδια της πρωτης περιοδου της Τουρκοκρατιας, σε ποντιακά τραγούδια, σε θρύλους που διέδιδαν οι πρεσβύτεροι καθώς και στη διδασκαλία ιερωμένων κατά την εμφάνιση των πρώτων κρυφών Σχολειών.
    Χθες στις 1:19 π.μ. · Μου αρέσει!
  • Angel Priest Ρωτηστε Πολίτες και Μικρασιάτες και θα σας επιβεβαιωσουν οτι εχω δικιο.
    Χθες στις 1:19 π.μ. · Μου αρέσει!
  • Angel Priest Επίσης, όπως έχω αναφέρει και πάλι, ουσιαστικά ο Βασιλιάς δεν πέθανε ποτέ. Ταξιδευει μεσα στο χρονο, δινει κουραγιο κατα την Τουρκοκρατία, οπλίζει το χέρι των αγωνιστών του '21, εμπνέει τη "Μεγαλη Ιδεα".... Οπως εχει πει και οΓεώργιος ΠαπασημάκηςΒ, "Αν και νεκρός, έφερε τη Νίκη.
    Επομένως δεν "μαρμάρωσε" ο Βασιλιάς, αλλά μαρμάρωσε η φρουρά του, δηλαδή όλος ο σύγχρονος ελληνισμός, εμείς που μένουμε άπραγοι.
    Χθες στις 1:23 π.μ. · Μου αρέσει!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...